บทที่ 1
อวัยวะและส่วนประกอบในการสร้างเสียง

    เสียงเกิดจากการกระทบกัน หรือการสั่นสะเทือนของวัตถุ แน่นอนทีเดียวเสียงมนุษย์เรานั้น ก็เกิดจากการสั่นสะเทือนของวัตถุ และวัตถุที่สั่นสะเทือนภายในร่างกายมนุษย์ที่ทำให้เกิดเสียงนี้ เรียกว่า เส้นเสียง
    เส้นเสียง เป็นอวัยวะหนึ่ง ที่อยู่ใน กล่องเสียง ภายในลำคอ อยู่ในช่องว่างระหว่างทางเดินหายใจ เส้นเสียงนี้เองสร้างเสียง (Tone) ขึ้้นมาด้วยการทำงานประสานกันระหว่าง เส้นเสียง และลม
    ลม เป็นสิ่งสำคัญในการทำให้เกิดเสียง เนื่องจากลมจะไปกระทบกับเส้นเสียง ทำให้เกิดเสียงขึ้น ลมของมนุษย์เกิดจากการที่มนุษย์สูดอากาศเข้าไปเก็บไว้ภายในปอด ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมการเข้าออกด้วยกระบังลม 
    กระบังลม อวัยวะสำคัญในการกำหนดทิศทางลม และพลังของลม เราสามารถที่จะควบคุมกระบังลมให้นำมวลอากาศน้อยใหญ่ ผ่านออกจากปอดเราได้อย่างมีคุณภาพ หนึ่งในหลักการของการหายใจ คือ  จะต้องหายใจด้วยกระบังลม เพราะกระบังลมสามารถบังคับขนาดของลมในขณะที่เข้าและออกได้ และที่สำคัญ มันมีส่วนช่วยให้ร่างกายเราทำงานได้ดียิ่งขึ้นไม่เหนื่อย ก็เพราะคุณสมบัติของกระบังลม ที่มีลักษณะคล้ายยางขนาดให้ยืดและหดได้นั่นเอง
    เมื่อลม ที่ถูกบังคับโดยกระบังลม วิ่งผ่านไปยังเส้นเสียงแล้วนั้น เมื่อเราเปล่งเสียง เส้นเสียงจะขยับตัวเข้ามาชิดกัน (เส้นเสียงมีลักษณะเป็นแผ่นบางๆ สองแผ่น คล้ายๆ ผ้าม่าน) เมื่อเส้นเสียงขยับมาใกล้กันในจังหวะที่ลมผ่านมา จะทำให้เกิดเป็นเสียงเกิดขึ้น
    อวัยวะอีกส่วนหนึ่งที่สำคัญ ก็คือ อวัยวะในการเพิ่มพลังและคุณภาพของเสียง (Vocal Amplifier Organs) ซึ่งประกอบไปด้วย 2 ส่วนใหญ่ๆ ก็คือ 
  1. หัวกระโหลก (ศีรษะ)
  2. ทรวงอก

 

    ให้เราจดจำไว้ว่า อวัยวะเพียง 2 ส่วนนี้เท่านั้น ที่เป็นอวัยวะในการเพิ่มพลังเสียงและคุณภาพของเสียง ซึ่งหากเราใช้อวัยวะนอกเหนือไปจากนี้ จะทำให้เกิดการบาดเจ็บในการใช้เสียงได้
    บริเวณที่ช่วยให้เกิดเสียงที่มีพลังและคุณภาพในหัวกระโหลกของมนุษย์เรานั้น ประกอบไปด้วย 2 ส่วนใหญ่ๆ คือ 1. ช่องปาก (Oral Cavity) และ 2. โพรงจมูก (Nasal Cavity)
    ในการสนทนาส่วนใหญ่นั้น เรามักจะเคยชินกับการพูดเสียงออกทางปาก ซึ่งการใช้ช่องปากในการออกเสียงโดยตรงนั้น มีผลทำให้เกิดการบาดเจ็บในการใช้เสียงอยู่พอสมควร เช่น อาการเสียงแหบแห้ง พูดแล้วมีอาการไอ คันหรือเจ็บบริเวณช่องคอ เป็นต้น เนื่องจากเสียงที่วิ่งผ่านทางช่องปากโดยตรงนั้น จะทำให้เกิดการสั่นสะเทือนในบริเวณช่องคอมีมากขึ้น 
    ดังนั้น จึงจำเป็นต้องรู้วิธีการให้เสียงวิ่งผ่านช่องปากอย่างถูกวิธี ซึ่งสามารถหลีกเลี่ยงอาการบาดเจ็บ  จากการใช้เสียงได้อย่างดี หรืออย่างน้อยก็ให้มีอาการบาดเจ็บน้อยที่สุด
    โพรงจมูก เป็นสิ่งที่จัดได้ว่า เป็นอวัยวะที่เกิดขึ้นมาเพื่อการออกเสียงมากที่สุด เนื่องจากมีลักษณะเป็นโพรงขนาดใหญ่ สามารถทำให้เกิดการสั่นของเสียงได้มาก สามารถเพิ่มพลังเสียงและคุณภาพเสียงได้ที่บริเวณนี้ 
    การร้องเพลงเพื่อให้ไม่ไปทำลายเส้นเสียง หรือลำคอนั้น เรามักจะใช้เสียงโดยให้เสียงนั้นไปสั่นสะเทือนมากที่สุดในโพรงจมูกนั่นเอง 
    ข้อแตกต่างระหว่างเสียงขึ้นจมูก กับเสียงก้องในโพรงจมูก  คือ เสียงที่ได้จากเสียงขึ้นจมูกนั้น จะทำให้เสียงฟังแล้วอึดอัด ไม่ก้องกังวาน รวมถึงเสียงเพี้ยนด้วย 
     แต่เสียงก้องในโพรงจมูก นอกจากจะก้องกังวานแล้ว ยังมีความเบาสบายปลอดโปร่ง และเสียงจะมีลักษณะเต็มโน้ต (ร้องเต็มโน้ต กับ ร้องถึงโน้ต แตกต่างกัน)
    แต่ถึงอย่างไรก็ดี เสียงที่ก้องในโพรงจมูกนั้น จะขาดธรรมชาติและความชัดเจนของพยัญชนะ และตัวสะกดเป็นอย่างมาก จึงจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีการออกเสียงให้ถูกต้อง เมื่อใช้เสียงก้องในโพรงจมูก
    ทรวงอก แท้จริงแล้ว ทรวงอก ไม่ได้มีหน้าที่ในการเพิ่มคุณภาพของเสียงแต่อย่างใด แต่เสียงที่มีลักษณะต่ำ จะมีการสั่นสะเทือนลงมาถึงทรวงอก ซึ่งทรวงอกนั้น ทำให้เสียงที่สั่นนั้นมีลักษณะนิ่งลึก และหนักแน่น
 

edit @ 23 Aug 2011 18:44:02 by ครูบอม

Comment

Comment:

Tweet

#1 By (110.77.222.113|110.77.222.113) on 2015-06-07 09:42